Wie zijn wij

Mijn naam is Anita.

Na jarenlang met veel plezier te hebben gewerkt als Business Unit Manager binnen diverse facilitaire organisaties, geniet ik tegenwoordig van een rustiger leven. Een paar maanden geleden kwam ik opnieuw in contact met Susan, een oud-collega van mij.

Tijdens onze gesprekken vertelde zij over het indrukwekkende en verdrietige traject dat zij samen met haar dochter Eva heeft doorlopen nadat Eva op 26-jarige leeftijd de diagnose ongeneeslijk ziek kreeg. Susan vertelde mij niet alleen over het verdriet en de zorgen die daarbij kwamen kijken, maar ook over de eenzaamheid die zij soms heeft ervaren. Hoe moeilijk het kan zijn wanneer mensen om je heen het beste met je voor hebben, maar simpelweg niet weten wat je doormaakt.

Goedbedoelde woorden kunnen dan soms toch anders binnenkomen dan bedoeld.

Tijdens die periode leerde Susan Daniela kennen, moeder van Tycho, die eveneens op veel te jonge leeftijd is overleden. In elkaar vonden zij iets heel waardevols: herkenning, begrip en een luisterend oor zonder uitleg. Een contact waarin ruimte was voor verdriet, herinneringen, maar ook voor kracht, warmte en soms zelfs een glimlach.

Toen Susan en Daniela hun ideeën voor Stichting Stuk Verdriet met mij deelden, raakte mij dat diep. Niet alleen vanwege hun persoonlijke verhaal, maar vooral vanwege de behoefte die zij zichtbaar maakten: een plek waar mensen elkaar kunnen vinden, begrijpen en ondersteunen wanneer het leven een onverwachte en moeilijke wending neemt.

Als moeder voelde ik direct de waarde van dit initiatief. Vanuit dat moederhart, maar ook vanuit mijn ervaring op organisatorisch en financieel gebied, heb ik besloten mij als vrijwilliger aan te sluiten bij Stichting Stuk Verdriet in de rol van penningmeester.

Ik ben trots dat ik mag bijdragen aan een stichting die zich inzet om verbinding, herkenning en steun te bieden aan mensen die te maken krijgen met ongeneeslijke ziekte, verlies en rouw.